Uncategorized

Fight, flight or dive!

Ik las net een heerlijk hoofdstuk uit het boek Diamond Heart van A.H. Almaas.
Het gaat over ‘The Theory of Holes’… Het sluit naadloos aan bij wat ik bied in mijn workshops en hoe ik in het leven sta.

Wat Almaas zegt is dat we als mens geboren worden en we ons één voelen met de wereld.
Je wordt geboren in een omgeving met een bepaalde cultuur, met specifieke manieren van communicatie, lichaamscontact met bepaalde geluiden, sfeer, etc.

Je gaat als baby al bepaalde conclusies trekken over deze omgeving om te kunnen overleven. Welk gedrag is nodig om liefde en verzorging te krijgen?

Je leert bijvoorbeeld dat je lang moet blijven huilen om voeding te krijgen, of concludeert dat je genegeerd wordt als je huilt dus dan blijf je maar stil. Misschien heb je gevoeld dat je niet je ouders’ grootste focus was en heb je geconcludeerd dat je niet de moeite bent.. of dat er geen ruimte voor je is.

Deze conclusies maken dat je minder van jezelf laat zien en je minder één voelt met je omgeving. Er onstaan wondes. Gaten volgens deze theorie. Je bent afgescheiden van wie je echt bent. We leren om deze gaten te vullen. We creeren een valse persoonlijkheid. Stel dat je een groot verdriet in je voelt dan kan het wel eens zijn dat je dit gaat maskeren met een dagelijkse grote glimlach als je bij anderen bent. Of misschien voel je je eenzaam en ben je daarom iemand die steeds voor anderen klaarstaat. Of kan het zijn dat je geleerd hebt dat je niet genoeg bent en dat je heel hard werkt om erkenning te krijgen. Misschien heb je geleerd dat je te aanwezig zijn en ga je jezelf kleiner voordoen dan je bent. Zoals je al leest: je leert maniertjes om niet je pijn te voelen.

Deze gaten doen pijn. Het doet je namelijk denken aan het moment dat je door omstandigheden je hebt afgescheiden van je omgeving.

Je pseude-persoonlijkheid helpt je dus op twee manieren: het zorgt voor strategieën waardoor je zelfs niet in contact komt met je gaten of je gaat het meteen vullen als het gat enigszins zichtbaar wordt. Het laatste bijvoorbeeld door een grote pot ijscreme te eten of wijn te drinken als je leegte en verdriet voelt. Het vermijden kan je doen door een heel druk leven te leiden en geen ruimte te laten voor leegtes.

Wat ik bij mezelf ken is dat ik ga eten als ik onrust voel. Of wanneer ik voel dat ik gekwetst ga worden mijn hart al sluit.

Misschien denk je wel.. ik heb geen zwarte gaten… Ik voel geen hevige emoties. Christian Pankhurst, oprichter van HiQ noemt dit: ”the double disconnect”. Je hebt jezelf kunnen leren om niets meer te voelen. Lekker veilig! Proficiat, het heeft je geholpen tot waar je nu bent… maar ach… wat kost het veel energie.
In tijden van burn-outs, depressies (wegdrukken van emoties) en torenhoge zelfdodingen is het echt belangrijk om hier iets mee te gaan doen.

Als je niets voelt of juist heel bewust bent van je pijnen… zit er maar een ding op: heel bewust kijken naar wat er in je leven gebeurt. Er sterft een naaste: ik voel niets. Ik zou wel graag iets voelen. Dit zijn de eerste stappen als je echt niets voelt. Voor mensen aan het andere uiterste geldt hetzelfde: als je verdrinkt in de pijnlijke emoties dan is het zaak om bewust te worden wat je dan allemaal voelt op fysiek, emotioneel en mentaal niveau. Merk je gedachten op. Voel en observeer de leegte en diepte die er bij komt kijken. Het mag er allemaal zijn!
Het is het zakken in het gat dat uiteindelijk maakt dat deze leegte zal verdwijnen.

Je gaat het dus niet vullen met nieuwe concepten als bijvoorbeeld affirmaties: ik ben wel de moeite waard! Je blijft zolang bij het gat, huilt erom, wordt er woedend van, zit er bij tot er uit zichzelf weer licht komt. Daar zijn dan geen verdere woorden voor nodig!

Ik kan me inbeelden dat voor veel mensen dit veel te veel gedoe is. WAAARROMMM zou je dit doen als je ook gewoon wat complimenten kunt vragen aan iemand wanneer je je slecht voelt? Dit is toch een lekkere quick fix?
Dat is het zeker. Maar het vervult niet helemaal.. voor je het weet wil je nog een pak koeken eten of heb je nog meer bevestiging van anderen nodig. Bovendien laat je bij het laatste voorbeeld je eigenwaarde afhangen van een ander.. Het lijkt me niet zo leuk om iemand zo veel macht over je te geven.. want wat als die er persoon er niet meer is voor je?

Begrijp me niet verkeerd. Ik houd enorm van bankhangen, netflixen en vettig eten wanneer het me niet goed gaat.. maar ik wil dit niet aanhoudend blijven doen.. Er zit namelijk echt iets te halen in die leegte die ik weg wil eten…

Als je door die donkerte heen gaat door bijvoorbeeld in te checken met iemand of door alles op te schrijven en goed te voelen kan er weer een stukje essenstie naar boven komen. Het gat maakt plaats voor dat stuk dat je verborgen hebt in je kindertijd. Als je meer van je essentie laat zien wordt je charismatischer, authentieker en met steeds minder masker en dat kost zoveel minder energie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *